Kamu kurumlarının sevilmeye ihtiyacı yoktur. İnsanların bir şeyi anlamasına ve buna göre davranmasına ihtiyaçları vardır: bir son tarih, bir hak, bir hizmet, bir sergi, bir seçim. Diasporada, bilgiyi yayımlamak ile o bilginin yerine ulaşması arasındaki mesafe çoğu zaman büyüktür.
Genel kampanyalar neden yetersiz kalır?
Genel kamuoyu için yazılmış bir kampanya, ortak bir dil, ortak bir medya ve kuruma karşı ortak bir güven varsayar. Diasporanın bazı kesimlerinde bu üçü de eşit değildir. Yaşça büyükler Türkçeyi tercih edebilir. Gençler, kampanyanın satın alındığı kanalları hiç görmeyebilir. Ve bir kuruma duyulan güven çoğu zaman onun adına kimin konuştuğuna bağlıdır.
Erişimden önce güven
Ticari işlerde önce erişim gelir. Kamu bilgilendirmesinde ise önce güven. Saygın bir dernek, tanıdık bir radyo sunucusu ya da topluluğun önde gelen bir ismi tarafından aktarılan bir mesaja, resmî bir afişe inanılmadığı kadar inanılır. Bu aracılarla çalışan kurumlar kâğıt üzerinde euro başına daha az kişiye, pratikte ise çok daha fazla kişiye ulaşır.
Bir mesaj yayımlandığında değil, anlaşıldığında yerine ulaşmıştır.
Beş ilke
- Önce aracıyı seçin. İnsanların zaten güvendiği dernekler, yerel medya ve topluluk sesleri.
- Dili ve üslubu bilinçli seçin. Bazı kitleler için açık bir Türkçe, bazıları için açık bir Almanca; ikisinde de asla resmî jargon değil.
- İnsanların zaten bulunduğu yerlere gidin. Radyo, topluluk platformları, camiler ve kültür merkezleri, etkinlikler, okullar ve mahalle marketi.
- İletişimi iki yönlü kurun. İnsanların soruları olacak. Bir telefon hattı, canlı bir oturum ya da etkinlikte bir kişi, mesajı bir cevaba dönüştürür.
- Gösterimi değil, anlaşılmayı ölçün. İnsanlar son tarihi biliyor muydu? Hizmeti kullandılar mı? Önemli olan sonuç budur.
Strateji, saygıdır
Diaspora, çözülmesi gereken bir sorun gibi muhatap alınmaya alışkın. İnsanlara, herkesle aynı haklara ve aynı akla sahip vatandaşlar ve sakinler olarak yaklaşan bilgi, tam da bu yüzden fark edilir. Saygı bir ses tonu değildir. Stratejinin kendisidir.